บทที่ 52 เมียหม้ายที่สามียังมีชีวิต

เมื่อรถหยุดสนิท แม่บ้านใหญ่ก็รีบเดินออกมาต้อนรับ

“คุณพิชา!” หญิงสูงวัยตรงเข้ามาจับมือเธอด้วยความเป็นห่วง ดวงตาแดงเรื่อเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาไม่นาน

“คุณหายไปไหนมาคะ ป้าเป็นห่วงแทบแย่ โทรหาก็ติดต่อไม่ค่อยได้”

พิชญาบีบมืออีกฝ่ายเบา ๆ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

“ขอโทษนะคะ ช่วงนี้พิชาไม่ค่อยไหว เลยไ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ